Dag 71 bright

Dag 71 bright

Dag 71 bright

Vandaag is een emotioneel geladen dag. Ik heb de grote kans gezien, die uit het gesprek van gisteren is voortgekomen en de positieve gevoelens overheersen. Tijdens een telefoongesprek met mijn vriendin werd me nogmaals duidelijk, dat wat gisteren gebeurde een groot geluk was. Ook betaalde al mijn innerlijk werk zich uit, waardoor ik in korte tijd aan de psycholoog zo goed kon uitleggen wie ik ben en wat mijn probleem is.

Zo dankbaar dat ik bij de juiste psycholoog kwam en een geweldige psychiater die God me  heeft gestuurd. Zij hebben mij nog meer “verkeerde” therapieën bespaart en mij door hun afwijzing bij de verslavingskliniek op het juiste pad gestuurd.

Huisarts

Vandaag ging ik naar de huisarts voor een verwijzing naar de PTSS kliniek. Het was een goed gesprek, maar hij wil eerst de brief van de psychiater afwachten en ook een rapport ontvangen van mijn psycholoog, over mijn therapie bij hem. Ik wilde er toch met mijn therapeut over praten, waarom hij me nooit naar een kliniek heeft verwezen. Hoe kon hij dit niet zien in al zijn jaren als traumatherapeut? Er zit woede en onbegrip en het vertrouwen, dat ik altijd in hem had wankelt een beetje. Het begon al met zijn slechte begrip van eetbuien. Dat kunt jullie hier op Duits lezen. Nu kan ik hem niet bereiken en hij belt me niet terug. Dit maakt me angstig want elke dag wachten betekent een dag later op de al lange wachtlijst.

Zorgen

De zorgen om mijn zoon zijn nu weer zo groot. Hij is zo ongelukkig omdat hij denkt, dat hij geen vrienden heeft, dat niemand met hem wil spelen en dat hij nergens goed in past. Hier thuis is hij vervelend omdat hij altijd een beetje te luidruchtig is, te onhandig, dingen laat vallen, op andermans tenen stapt en in plaats van zijn verdriet en gekwetstheid te tonen, boos wordt. Hij wil er eigenlijk bij horen, met zijn zus spelen, maar zij wijst hem vaak af omdat hij haar in het verleden in zijn woede vaak heeft geduwd en geslagen. Ze was ook erg jaloers, omdat onze zoon vaak ziek was en meer aandacht kreeg. Dit is nog elke dag te zien aan haar gedrag.

Trauma

Ik kan hen beiden zo goed begrijpen en meeleven en het is zo moeilijk voor mij om hen daar goed in te helpen. Elke keer worden mijn eigen trauma’s weer getriggerd en leef ik mee, in plaats van ze alleen maar bij te staan. Ik ben me er sinds gisteren zo van bewust, dat ik voortdurend opnieuw wordt getraumatiseerd door mijn kinderen, mijn man en ook mijn moeder. Ik word overspoeld door mijn emoties en heb nooit geleerd ze te reguleren, daar was mijn eten voor.

Ik kan zien,  dat ik altijd mijn best doe. Elke dag. Ik zie dat mijn kinderen naar me toe komen en me vertrouwen. Ik geef mijn fouten toe en bied mijn excuses aan. Ook al be ik zelf helemaal opgewonden van binnen, ik ben meestal in staat hen gerust te stellen en steun te geven. Daarna ben ik erg moe, totaal uitgeput eigenlijk en wil ik alleen maar eten, maar ik doe het niet. Ik bel iemand of haal diep adem, voel mijn voeten op de grond.

Op dag 71 at ik wat op mijn plan stond, schreef mijn dankbaarheidslijst. In de ochtend deed ik mijn eerste mediation in lange tijd, met dank aan een lieve BLE contact, die me erbij helpt. Mijn plan voor morgen is al geschreven en ik zal het meteen committen.

Lieve groet,

Olivia

Ik ben blij met alle reacties, zoals vragen, kritiek, aanvullingen of ervaringen.