Dag 72 bright

Dag 72 bright

Dag 72 bright

Gisteren had ik meerdere binges, ook met NMF ( Not my food ). Natuurlijk is niet alles wat ik de afgelopen 2 maanden heb opgebouwd nu weg. In het verleden was het voor mij altijd een consequentie om vanaf dag 1 opnieuw te beginnen. Dat zal ik deze keer niet doen. Ik tel gisteren niet en ga verder.

Het ging gisteren zo slecht met me. Ik was meteen gevangen in mijn verslaving, al mijn gedachten gingen alleen maar over eten, alsof de 71 dagen daarvoor niet bestonden. Het was zeker ook het what-the-hell-effect dat het helemaal deed escaleren. Daar ben ik blij om, want ik voelde me gisteren, gedurende de nacht en vandaag nog steeds zo slecht. Hoofdpijn, erge nekpijn, duizeligheid en misselijkheid. Vooral de perceptie van de onvrijheid en het obsessieve denken over NMF, heeft ervoor gezorgd dat ik vandaag weer bright ben.

Dat wil ik absoluut niet meer! Gisteren voelde ik zo’n verdriet dat ik dit aangeleerde gedrag van verdoving door bingen niet meer mag en wil uitvoeren. Dit heeft geleid tot een soort afscheids-binge. Het was als een bewuste daad in het begin en toen overspoelde de verslaving me. Controle is onmogelijk. Alle NMF die ik al weken zag liggen, heb ik gisteren verslonden en daarna ook veel weggegooid.

De laatste keer NMF

Ik wist al dat dit de laatste keer zou zijn. Ik kan het niet meer. Ik wil nooit meer zo onbenaderbaar zijn voor mijn kinderen en me elke dag zo slecht voelen. Trouwens, ik heb een helder hoofd nodig voor de situatie tussen mijn man en mij.

Dat bingen heeft me vroeger gered en ik begrijp het verdriet om het los te laten. Ook is er een grote wanhoop omdat ik niet weet wat ik in plaats daarvan moet doen zolang mijn lichaam volledig in de trauma-toestand is. Hoe moet ik de maanden doorkomen zonder Bingen?

Mijn therapeut antwoordt niet, ik heb een rapport van hem nodig voor de huisarts. De psychiater van het consult van woensdag heeft haar rapport ook nog niet naar de huisarts gestuurd. Maandag wil mijn dokter me een verwijzing geven voor de PTSS kliniek, gebaseerd op deze rapporten. Nu gaat dit nog langer duren.

Ik heb zo lang gewacht, zo hard gevochten, en dit wachten op therapie die me eindelijk zou kunnen genezen lijkt zo ondraaglijk lang. Hierdoor lijkt “One day at  time” een nutteloze mantra. Hoewel ik weet dat het het beste is, wat ik op dit moment kan doen. Om alleen vandaag te zien, om alleen vandaag bright te zijn.

Op dag 72 bright at ik precies wat er op mijn plan stond. Mijn dankbaarheidslijst is geschreven en mijn plan voor morgen ook. Ik heb het committet aan mijn nieuwe accountability buddy.

Lieve groet,

Olivia

 

Ik ben blij met alle reacties, zoals vragen, kritiek, aanvullingen of ervaringen.